Verslag bouwreis Red Horse Company van 16 januari t/m 30 januari 2026

Deze bouwreis is i.s.m. Inday Klein Koerkamp, de vrouw van onze , helaas overleden vriend Frans. Zij is zeer begaan met het lot van de allerarmste Filipino’s en heeft een project uitgezocht in haar geboorteplaats Escalante in Barangay Washington, in het noorden van het eiland Negros. Samen met  Harry Bloem, een Karmeliet pater, die zich ook voor deze groep inzet. Bovendien heeft Harry een dovenschool opgezet in Escalante.

De mensen waarom het gaat zijn eerst door een landeigenaar, uit hun huizen gezet waar ze al generaties lang woonden. Op zoek naar nieuwe huisvesting kwamen ze terecht in Fishpad Tino in een schamel onderkomen ver van de bewoonde wereld midden tussen suikerriet velden. Toen ook nog eens Orkaan Tino (??) hun huisjes vernielde hadden ze zo goed als niets meer.
De landeigenaar echter bood de gemeente Escalante een stuk grond aan ter grootte van 2,5 ha om 21 huizen op te bouwen. Wij, als RHC hebben zorg gedragen voor de financiering van 8 ervan, per huis zo’n 1300 euro.
Onder leiding van Inday, een paar ervaren timmermannen en toekomstige bewoners was er al een begin gemaakt met de bouw van 7 huizen, de fundering en de eerste meter hollow blocks klaar, plus een deel van de opbouw. 8^e huis moest nog vanuit de fundering opgebouwd worden.
Het team zal ik eerst even voorstellen;
Ferdinand van den Oever, directeur leidingenstraat Nederland, Richard van Dommelen, gepensioneerd politieman, Cecile Brand, fiscalist, Ester Raaijmakers, huisarts, Jan Goes, timmerman, Margaret Goes, medewerker PTT post, Diane Eilander, fysiotherapeut, Tineke Eilander, kapster, Wim Hollak gepensioneerd metselaar, Wilma Strikwold, gepensioneerd secretarresse rontgen afd, Henny Lipman, gepensioneerd varkensboer, Gerda Wellenberg, gepensioneerd wijkverpleegkundige,
Jeroen Reuvekamp, zelfstandig ondernemer, Annemieke Tijhuis, operatie assistente en Cor Wellenberg, gepensioneerd operatie assistent.
Mensen met uiteenlopende beroepen maar met één passie: hulp voor de allerarmsten.

!6 januari vertrokken zij om na een reis van ruim 30 uur aan te komen in Bacolod op het eiland Negros.  We worden opgewacht door contactpersoon Excelse Pablinas die voor het vervoer en ons hotel had gezorgd.
Traditioneel wordt de eerste avond doorgebracht bij Chicken Alley waar je heerlijk kan eten en in de zaal ernaast een paar live bandjes spelen. Gezelligheid ten top. Ook ontmoeten we hier een paar Filipijnse vrienden, de eerste Red Horsjes smaken goed.

De volgende dag worden we naar Escalante gebracht waar we onze intrek nemen in het Palm Inn Hotel, een prima onderkomen. Die middag bezoeken we de plaats waar “onze bewoners” eerst woonden. Via een modderig pad door de scherpe suikerrietstengels komen we op de plaats van bestemming. De foto’s zeggen genoeg. Daarna naar de bouwplek, waar we warm onthaald werden door de toekomstige bewoners en militairen.
Er volgt een ceremonie zoals we die gewend zijn met oeverloze praatjes van allerlei hotemetoten en ook wij ontkomen er niet aan om wat te zeggen.
Maandag 19 februari begint de werkelijke werkweek. 7 uur ontbijt, 8 uur in de door de gemeente beschikbaar gestelde bus, met als chauffeur Totskie, naar de bouw. Er wordt een kleine indeling gemaakt wie wát gaat doen en aan de slag. Dat valt niet altijd mee als de zon goed zijn best doet om het tussen de 30 en 35 graden te laten zijn met een relatief hoge luchtvochtigheid. Het zweet komt op plekken waar de zon niet schijnt.
Ook de militairen helpen mee. Ze zijn nodig voor onze bescherming want er schijnen rebellen actief te zijn in de regio. Ook de politie laat zich regelmatig zien. Gelukkig bleef het rustig en geen onveilig gevoel gehad.
Na een paar dagen werken komt er schot in de huizen. Bamboo wanden worden aangebracht nadat het regelwerk getimmerd was. Prima te doen alleen je moest het hout recht kijken!!Een andere ploeg graaft de sceptic tank, voorwaar geen eenvoudige opgave in de harde grond en er wordt gemetseld. De huizen zijn ongeveer 5 x 5 meter en hebben achter het huis een sceptic tank met toilet. De gemeente zal later het elektrisch en het water aansluiten.
Aan het eind van de week zijn 4 van de 8 huizen al redelijk ver, op de ramen en deuren na.
Het weekend wordt doorgebracht in Bonista resort. De zondag gaan we , wederom onder bewaking, met zijn allen op een boot om te snorkelen, relaxen en een diner aan boord. Natuurlijk was er ook de onvermijdelijke karaoke aan boord. Prima dag.
Maandag en de rest van de week, bouwen. Wel nemen we af en toe een snipperuurtje om een boottochtje te maken, naar de kazerne van de militairen te gaan om heerlijk te eten en een biertje te drinken, de dovenschool van Harry Bloem bezocht waar dove kinderen in een reguliere klas onderwijs krijgen mbv een doventolk.

Woensdagochtend hebben de medische werkers van de groep een bezoek gebracht aan het ziekenhuis en aan een dokterspost. Interessant om te zien hoe het met minder middelen ook kan.
Ook goed om te vermelden is dat Ester, samen met een Filipijnse collega, een ochtend spreekuur heeft gehouden in het dorp. Mooie ervaring en ze komt erachter dat het wel redelijk is geregeld in de Filipijnen, de huisarts is veelal gratis alsmede een röntgen foto maken of een bloedonderzoek.  De mensen weten het vaak niet en /of kunnen de rit met de tricycle niet betalen en blijven zo verstoken van medische zorg. Vanuit de dokterspost zijn er initiatieven gaande om mobiele teams de barangays in te gaan zenden. Een barangay is een onderdeel van de gemeente. Raalte bv is de gemeente en Lierderholthuis is een barangay.
Donderdag nemen Ester en Ferdinand afscheid en gaan terug naar Nederland.                 ’s S’Middags is er een afscheidsfeest. Niet nadat alle bewoners ons op een emotionele manier hebben bedankt en ons een plaquette van waardering hebben gegeven.
Ook namens ons doen Gerda en Diane een woord van waardering voor de mensen die ons geholpen hebben en voor de dames die onze lunch en koffie meer dan prima hebben verzorgd. Dan gaat Harry Bloem naar elk huis om het te zegenen en wordt symbolisch een sleutel aan de bewoners overhandigd. In de huizen staat al een deel huisraad, wat meubelen en soms een matras, ook geschonken door de RHC.
Na alle plechtigheden is het tijd voor een heerlijke maaltijd en een Red Horse biertje. De bewoners genieten op en top en er wordt goed gegeten en gedronken.
Vrijdag is de laatste bouwdag. S’ochtends eerst afscheid genomen van Richard en Cecile, daarna de laatste bouwwerkzaamheden, de vice major komt op bezoek en aan het eind van de middag volgt een emotioneel afscheid van deze mooie mensen die het zo gegund is om een waardig huis te krijgen.
Zaterdag gaan Jan en Margaret naar huis en gaat de rest van de ploeg naar Dumaguete en Siquijor voor een week vakantie.Tot zover de beschrijving van indrukwekkende twee weken, ook al was het voor een aantal al de vijfde , zesde of negende keer. Wat een ervaring!!!!

Groet, Cor